Rejs po lodowcach parku narodowego Kenai Fjords: która łódź dociera do którego lodu

Większość parków narodowych ma drogę, która przez nie prowadzi. Kenai Fjords ma tylko krótki odcinek do Exit Glacier i to wszystko. Cała reszta — każdy czołowy klif lodowca, każda kolonia ptaków morskich, każde legowisko lwów morskich — leży na wybrzeżu, do którego sieć drogowa nigdy nie dotarła, bo góry wchodzą prosto w morze.

Za tym wybrzeżem rozciąga się Harding Icefield: około siedmiuset mil kwadratowych lodu na płaskowyżu, wystarczająco głębokiego, by pogrzebać całe pasma górskie, z których wystają tylko szczyty. Spływa z niego jakieś czterdzieści lodowców. Te, które docierają aż do słonej wody, nazywamy lodowcami pływowymi i to one są powodem, dla którego istnieją te łodzie.

Czoło lodowca pływowego to nie lodowiec, na który patrzysz z drugiej strony doliny. To ściana lodu wznosząca się od dwóch do czterechset stóp nad wodą, a fiord przed nią pełen jest dryfującego lodu i mniejszych gór lodowych, na których większych kawałkach wylegują się foki pospolite. Łódź podpływa tak blisko, jak pozwala lód, zatrzymuje się i wyłącza silniki. To, co dzieje się potem, to cisza, a potem, bez ostrzeżenia, dźwięk jak wystrzał z karabinu z gdzieś wewnątrz ściany.

To jest właśnie ten produkt. Wszystko na tej stronie to warianty tego, jak długo możesz tam siedzieć i przed jakim czołem.

Holgate Glacier. Najbliższy z trzech od Seward i ten, do którego najczęściej docierają sześciogodzinne łodzie. Leży u szczytu Holgate Arm ze stromymi ścianami po obu stronach, co oznacza, że łódź może podpłynąć stosunkowo blisko, a dźwięk niesie się daleko. Dobry pierwszy lodowiec.

Aialik Glacier. Szerszy i bardziej aktywny niż Holgate, w zatoce na tyle otwartej, że łódź może stać z dala, a i tak całe czoło wypełnia widok. Większość dłuższych sześciogodzinnych rejsów i siedmiogodzinna wycieczka z wyborem kapitana celują tutaj, gdy warunki na to pozwalają.

Northwestern Glacier. Najdalszy i powód, dla którego istnieje ośmiogodzinna wycieczka. Northwestern Fjord to długa, wąska zatoka, z której z jednego miejsca widać kilka lodowców naraz, a dotarcie tam i powrót zajmuje większość dnia. Jeśli chcesz spędzić przed lodem najwięcej czasu, jaki oferuje jakakolwiek jednodniowa łódź, to jest to właśnie ta wycieczka.

I jeden, do którego nie dociera żadna łódź: Bear Glacier, którego czoło kończy się w lagunie pełnej gór lodowych za moreną. To najczęściej fotografowany lód na półwyspie, a jedyny sposób, by zobaczyć go porządnie w ciągu dnia, to mały samolot — dlatego trzydziestominutowy lot na tej stronie kosztuje więcej niż sześciogodzinna łódź.

Słowo szczerości o nazwach. Operatorzy nie zawsze z góry zobowiązują się, do którego czoła dotrą, bo o poranku decydują o tym warunki lodowe, fala i wiatr. Rejs z wyborem kapitana po prostu mówi to wprost, zamiast udawać inaczej, i przy niepewnej prognozie często jest lepszą rezerwacją.

Odprawa godzinę przed wypłynięciem przy stanowisku na Fourth Avenue, kilka minut spacerem od małego portu. Godzina brzmi przesadnie i nią nie jest: w lipcu kolejka jest realna, a wejście na pokład odbywa się grupowo.

Pierwsza godzina to Resurrection Bay i to część osłonięta. Lwy morskie na skałach przy Caines Head, bieliki na bojach torowych i góry po obu stronach wyrastające prosto z wody. Nikt jeszcze się specjalnie nie rozgląda.

Potem statek okrąża przylądek i zaczyna się Gulf of Alaska. Tu ruch zmienia się z łagodnego kołysania w oceaniczną falę i tu każdy, kto miał żałować pominięcia tabletki, zaczyna żałować. Maskonury zrywają się z wody przed dziobem w małych spanikowanych grupkach.

Między dziewięćdziesiątą minutą a skrętem w odnogę lodowca jest woda wielorybów. Załoga wypatruje fontann i ptaków pracujących na powierzchni, a statek zboczy do humbaka, nikogo nie pytając. Obserwacje orek całkowicie zmieniają plan.

Potem lód. Statek zwalnia, woda wypełnia się pływającymi kawałkami, temperatura powietrza wyraźnie spada i silniki cichną. Większość operatorów zostaje przy ścianie lodowca od dwudziestu do czterdziestu minut, co brzmi dłużej, niż się wydaje, gdy wpatrujesz się w ścianę w oczekiwaniu ruchu.

Droga powrotna to lunch na statkach, które go mają, i długi odcinek ściany fiordu po jednej stronie. Powrót do tego samego nabrzeża sześć godzin po wypłynięciu. Alaska SeaLife Center jest pięć minut spacerem, jeśli masz jeszcze siły.