Rejs 26 Glacier Cruise z Whittier: co to jest i dla kogo

Prince William Sound to duży, głęboko wcięty akwen na północnym skraju Zatoki Alaskiej, niemal całkowicie zamknięty przez góry i wyspy. Leżące za nim Chugach Mountains kryją dwa pola lodowe, a spływające z nich lodowce schodzą do cieśniny ze wszystkich stron.

Ta geografia daje dwa fakty, które definiują ten rejs. Po pierwsze, lodu jest naprawdę dużo: trasa mija dwadzieścia sześć nazwanych lodowców, kilka z nich to czoła schodzące wprost do wody, skupione w College Fjord i Blackstone Bay, a nie rozrzucone na stu milach wybrzeża. Po drugie, woda jest osłonięta. Łódź ani raz nie wychodzi na otwarty ocean. Dla kogoś, kto źle znosi falowanie, ta różnica rozstrzyga wszystko.

Czego cieśninie brakuje w takiej obfitości, to żerujące humbaki. Można je tu spotkać, podobnie jak wydry, lwy morskie, foki i ogromne rzesze ptaków morskich, ale to otwarte wody przy Seward dają najlepsze szanse na obserwację wielorybów. Kompromis jest realny i działa w obie strony.

Whittier to jedno z dziwniejszych miejsc na Alasce i warto wiedzieć, do czego się przyjeżdża. Zbudowała go armia amerykańska podczas drugiej wojny światowej jako port, wybrany właśnie dlatego, że pogoda i góry go ukrywały. Dostęp zapewniał tunel kolejowy i tak jest do dziś.

Większość mieszkańców mieszka w Begich Towers, czternastopiętrowym budynku, w którym mieszczą się także poczta, sklep, przychodnia i kościół. Dzieci docierają do szkoły tunelem, żeby zimą nie musiały wychodzić na zewnątrz. To nie ciekawostka; to racjonalna odpowiedź na pogodę.

Dla odwiedzającego Whittier to port roboczy z nabrzeżem dla statków wycieczkowych, małą przystanią, kilkoma miejscami do jedzenia i niewiele więcej. Powód, by tu przyjechać, to woda. W dniu, gdy niskie chmury kładą się na górach — a tak jest przez większość dni — to także jedno z bardziej nastrojowych miejsc, w jakich staniesz.