Rejs łodzią po Kenai Fjords: co robią łodzie, a czego nie mogą

Standardowa jednostka w tej flocie to szybki aluminiowy katamaran: dwa kadłuby, szeroki kadłub i znacznie stabilniejszy rejs niż na jednokadłubowej łodzi tej samej wielkości. To ma znaczenie, gdy minie się przylądek.

W środku znajduje się ogrzewana mesa ze stolikami, fotelami skierowanymi do przodu i oknami, które sięgają niemal do samego dołu. Są toalety, jest kawa, a na łodziach z lunchem także kambuz. Na zewnątrz jest pokład na dziobie i rufie, a na większych jednostkach również górny pokład.

Najważniejsze w tym układzie: najlepsze fragmenty spędzisz na zewnątrz. Okna na roboczej łodzi pokrywają się solą w ciągu godziny i nic przez nie dobrze nie zobaczysz. Mesa służy do ogrzania się między obserwacjami, a nie do podziwiania widoków. Dlatego to, co masz na sobie, ma większe znaczenie niż łódź, którą wybierzesz.

Dwie małe łodzie na tej stronie — trzyipółgodzinny rejs Blackstone i lot nad Bear Glacier — to zupełnie inna kategoria: kilkanaście osób zamiast stu, większa elastyczność co do trasy i wyższa cena za godzinę jako bezpośrednia konsekwencja.

Nie mogą obiecać oderwania się lodu. Ściana lodowca pływowego zrzuca lód, gdy naprężenia wewnętrzne, pływ i temperatura przypadkowo się zbiegną, a tego nikt nie przewidzi. To, co operator może sprzedać, to czas zaparkowany przy ścianie z wyłączonymi silnikami. Ośmiogodzinny rejs sprzedaje go więcej niż sześciogodzinny i to jedyna uczciwa dźwignia.

Nie mogą podpłynąć bliżej, niż podpływają. Operatorzy celowo trzymają dystans od ściany, bo duże oderwanie się lodu wysyła falę zdolną zalać małą jednostkę. Kilkaset metrów od ściany o wysokości trzystu stóp to bliżej, niż się wydaje, a ten dystans to nie tchórzostwo.

Nie mogą wygrać z pogodą. Rejsy są odwoływane, gdy zatoka jest zbyt wzburzona, a we wrześniu to nie rzadkość. Właśnie dlatego każdy rejs na tej stronie można odwołać bezpłatnie do 24 godzin przed, i dlatego zostawienie zapasowego dnia w planie liczy się tu bardziej niż w większości miejsc.