Rejs po lodowcach Alaski

Oto rzecz, której oferty nigdy nie mówią wprost, a wszystko inne z niej wynika: czterogodzinny rejs z Seward nie dociera do lodowca. To rejs po dzikiej przyrodzie w Resurrection Bay i to dobry rejs — lwy morskie, wydry, maskonury, często humbaki. Ale ściany lodowców uchodzące do morza są poza zatoką, za przylądkiem i godzinę dalej, a żadna łódź nie dopłynie do jednej i nie wróci w cztery godziny. Jeśli przyjechałeś na Alaskę stanąć przed lodem, czytaj godziny, zanim przeczytasz cenę.

Lodowiec uchodzący do morza to nie lodowiec, na który patrzysz z drogi. To rzeka lodu, która spłynęła aż z Harding Icefield i skończyła w morzu, a jej ściana wznosi się od sześćdziesięciu do stu dwudziestu metrów nad wodą. Łodzie wsuwają się w krę przed nią, zatrzymują się i wyłączają silniki. To, co dzieje się potem, to głównie cisza, a potem huk jak wystrzał z karabinu, gdy coś pęka gdzieś wewnątrz ściany.

Oderwanie się lodu to kwestia szczęścia. Kto ci mówi, że konkretny lodowiec rodzi góry lodowe według rozkładu, ten coś sprzedaje. Ciepłe popołudnia i duże pływy pomagają; pomaga też po prostu siedzenie tam dłużej, co jest uczciwym argumentem za ośmiogodzinnymi rejsami zamiast sześciogodzinnych. Szczęściem nie jest natomiast lód, który już jest w wodzie: foki pospolite wciągają się na niego, by rodzić młode, a w bezwietrzny dzień cała zatoka przed ścianą trzeszczy, gdy uwięzione powietrze ucieka z pływających kawałków.

Dzika przyroda rządzi się własnym kalendarzem i nie jest to ten sam kalendarz co lodowców. Humbaki przypływają w maju i intensywnie żerują do pierwszego tygodnia sierpnia. Orki przepływają przez cały sezon. Lwy morskie Stellera i foki pospolite są na skałach od chwili, gdy łodzie zaczynają pływać. Maskonury gniazdują na klifach Chiswell Islands od końca maja. Wydry morskie to jedyna rzecz, którą zobaczysz na każdym rejsie, w każdym miesiącu, bez wysiłku.

Na tej stronie są dwa różne akweny i ludzie ciągle je mylą. Kenai Fjords, z Seward, to otwarty ocean, gdy tylko okrążysz przylądek: większa fala, więcej wielorybów, mniej lodowców w ciągu jednego dnia. Prince William Sound, z Whittier, jest osłonięty na całej trasie: znacznie spokojniejsza woda, dwadzieścia sześć nazwanych lodowców na jednej trasie i dużo mniejsza szansa na humbaka. Żaden nie jest lepszy. Jeśli masz skłonność do choroby morskiej, Whittier to łagodniejszy dzień.

Słowo o tym, skąd zaczynasz. Seward jest dwie i pół godziny od Anchorage drogą i około czterech koleją Alaska Railroad, a przejazd pociągiem jest wart zachodu sam w sobie. Whittier jest godzinę od Anchorage przez jednopasmowy tunel, który działa według rozkładu i dzieli się z pociągami. Rejs, który wypływa z Seward o ósmej rano, oznacza wyjazd z Anchorage przed świtem albo nocleg w Seward poprzedniego dnia, a oferty tego nie mówią.

A potem jest droższy koniec tej strony, który istnieje, bo pokład nie zawsze wystarcza. Bear Glacier kończy się w lagunie pełnej gór lodowych, do której nie dociera żadna łódź jednodniowa; trzydzieści minut małym samolotem to jedyny sposób, by go zobaczyć. Helikopter posadzi cię na śniegu na szczycie lodowca, gdzie czeka zaprzęg psów. A za cenę czterech rejsów łodzią przewodnik wciągnie cię na linie na niebieską ścianę lodu wewnątrz szczeliny. Żadna z tych opcji nie jest tym, co powinna zarezerwować większość ludzi. Wszystkie trzy istnieją i warto wiedzieć, jak wygląda sufit, zanim uznasz, że środek jest drogi.