Gletsjercruise Kenai Fjords National Park: welke boot welk ijs bereikt

De meeste nationale parken hebben een weg erdoorheen. Kenai Fjords heeft één kort zijtakje, naar Exit Glacier, en dat is alles. Al het andere — elk getijdenwaterfront, elke zeevogelkolonie, elke zeeleeuwenrots — ligt aan een kustlijn die het wegennet nooit heeft bereikt, omdat de bergen direct in zee uitmonden.

Wat achter die kustlijn ligt is het Harding Icefield: ongeveer zevenhonderd vierkante mijl ijs op het plateau, diep genoeg om hele bergketens te bedelven met alleen hun toppen die erdoorheen steken. Een veertigtal gletsjers stroomt er vanaf. De gletsjers die helemaal tot zout water komen worden getijdenwatergletsjers genoemd, en zij zijn de reden dat de boten bestaan.

Een getijdenwaterfront is geen gletsjer die je vanaf de overkant van een vallei bekijkt. Het is een muur van ijs die twee- tot vierhonderd voet boven het water uitsteekt, met de fjord ervoor vol drijvend ijsgruis en ijsbrokjes, en gewone zeehonden die op de grotere stukken liggen. De boot vaart zo ver naar binnen als het ijs toelaat, stopt en zet de motoren uit. Wat volgt is stilte, en dan, zonder waarschuwing, een geluid als een geweerschot van ergens binnenin de muur.

Dat is het product. Alles op deze pagina is een variatie op hoe lang je daar mag zitten en voor welk front je zit.

Holgate Glacier. De dichtstbijzijnde van de drie bij Seward en degene die de boten van zes uur het vaakst bereiken. Hij ligt aan het hoofd van Holgate Arm met steile wanden aan beide zijden, wat betekent dat de boot relatief dichtbij kan komen en het geluid draagt. Een goede eerste gletsjer.

Aialik Glacier. Breder en actiever dan Holgate, in een baai die open genoeg is dat de boot goed op afstand kan blijven en toch het hele front het beeld vult. De meeste langere afvaarten van zes uur en de zevenuur durende captain’s-choice trip mikken hierop wanneer de omstandigheden het toelaten.

Northwestern Glacier. De verste, en de reden dat de achtuur durende trip bestaat. Northwestern Fjord is een lange, smalle inham met meerdere gletsjers die tegelijkertijd vanaf dezelfde plek zichtbaar zijn, en het kost bijna een dag om te bereiken en terug te keren. Als je de langste tijd voor ijs wilt die een dagboot biedt, is dit het.

En één die geen enkele boot bereikt: Bear Glacier, waarvan het uiteinde eindigt in een lagune vol ijsbergen achter een morene. Het is het meest gefotografeerde ijs op het schiereiland en de enige manier om het goed te zien tijdens een dagtrip is vanuit een klein vliegtuig — daarom kost een vlucht van dertig minuten op deze pagina meer dan een boot van zes uur.

Een woord van eerlijkheid over de naamgeving. Exploitanten leggen niet altijd vooraf vast welk front ze zullen bereiken, omdat ijsomstandigheden, deining en wind dat 's ochtends allemaal bepalen. De captain’s-choice afvaart maakt dat gewoon expliciet in plaats van anders te doen alsof, en bij een onzekere voorspelling is het vaak de betere boeking.

Check een uur voor vertrek in bij de balie aan Fourth Avenue, op korte loopafstand van de kleine haven. Een uur klinkt overdreven en is dat niet: in juli is de rij echt, en het instappen gaat per groep.

Het eerste uur is Resurrection Bay, en dat is het beschutte deel. Zeeleeuwen op de rotsen bij Caines Head, zeearenden op de vaargeulmarkeringen, en bergen aan beide kanten die recht uit het water omhooggaan. Nog niemand kijkt echt goed.

Dan rondt de boot de landtong en begint de Golf van Alaska. Hier verandert de beweging van een zachte deining in oceaandeining, en hier begint iedereen die er spijt van zou krijgen dat hij de tablet oversloeg, er spijt van te krijgen. Papegaaiduikers schieten in kleine paniekerige groepjes van het water voor de boeg weg.

Tussen het negentigminutenpunt en de bocht naar de gletsjerarm ligt het walviswater. De bemanning let op blows en op vogels die het wateroppervlak bewerken, en de boot zal voor een bultrug omvaren zonder iemand iets te vragen. Orka-waarnemingen veranderen het plan volledig.

Dan het ijs. De boot mindert vaart, het water vult zich met drijvende stukken, de luchttemperatuur daalt merkbaar en de motoren stoppen. De meeste operators blijven ergens tussen de twintig en veertig minuten bij de gletsjerwand, wat langer is dan het klinkt wanneer u naar een muur kijkt op zoek naar beweging.

De terugtocht is lunch op de boten waar die bij zit, en een lang stuk fjordwand aan één kant. Terug bij dezelfde kade, zes uur nadat u vertrok. Het Alaska SeaLife Center is vijf minuten lopen als u nog iets over heeft.